من با آن چه می گویی مخالفم، ولی تا پای جان ایستاده ام تا تو بتوانی آزادانه حرفت را بزنی. ولتر نقطه، سر خط !
X
تبلیغات
رایتل
نقطه، سر خط !
یادداشت های مهرنوش نجفی راغب 
قالب وبلاگ
پیوندها

آسفالتِ کوچه، گچ سفید و یک قطعه سنگ (ترجیحا سنگ مرمر) . هفت خانه ای می کشیدیم و  خانه ی چهارش را که خانه ی استراحت بود چه قدر دوست داشتیم و از خانه ی جهنمش می ترسیدیم که نباید پایمان حتی روی خطش برود. و این لِی لِی بود. بازیِ اصلی دختران نسل من در کوچه های شهر. 

                                                       ***  

بحث ورزش زنان است که چندی ست در کمیسیون فرهنگی شورای شهر پیگیری می شود. حقیقت اینکه ورزش زنان بسیار مهجور مانده. از ورزش قهرمانی که بگذریم، سهم زنان از برنامه های ورزش محلات همیشه هیچ بوده.

در جامعه ی ما زنان به دلیل محدودیت های اجتماعی و فراتر از آن محدودیت های قانونی کمتر  می توانند از فضای ورزشی در یک محیط باز مانند پارک ها برخوردار شوند و به دلیل نوع پوششی هم که دارند، از آفتاب کمترین بهره را می برند. 

همه ی این موارد متاسفانه دست به دست هم داده و زمینه های افزایش افسردگی  و پوکی استخوان در زنان و ایجاد مشکلات حرکتی و جسمی و حتی ریزش مو در نسل جدید دختران را موجب شده است.

 آپارتمان نشینی نیز مشکلی است که زنان و دختران امروز را حتی از یک حیاط شخصی محروم می کند. ضمن آنکه قشری از جامعه که دارای باغ های شخصی یا خانه های ویلایی باشند کم است و همه ی اقشار جامعه را در بر نمی گیرد.

در سال های اخیر،احداث پارک هایی مخصوص استفاده زنان و دختران شکل گرفته است. پارک هایی با مساحت زیاد و فضای باز  که زنان بتوانند با پوششی آزاد و بدون حجاب نرمش کنند، بدوند و ساعاتی از آفتاب بهره ببرند.  

در همدان این اتفاق افتاد و پارکی در منطقه ی کوچمشکی، دیوارکشی شد با عنوان پارک بانوان و استقبال زنان از پارک نشان داد که یک پارک کفایت نمی کند و این شهر دست کم در هر منطقه شهری به پارک نیاز دارد و اما همچنان منطقه ی محروم شهر  از پارک محروم است.

 ضمن آنکه هر از گاهی بحث هایی  مطرح می شود اینکه آیا این پارک از بیرون دید دارد یا نه و ... . البته پیش از این نیز در باره این پارک ها گفته ام و اینکه انتقاداتی به این پارک ها مبنی بر اینکه تفکیک جنسیتی است مطرح می گردد. من نیز با تفکیک جنسیتی مخالفم ولی با شرایط فعلیِ جامعه و در نظرگرفتنِ محدودیت هایِ قانونی موجود، بهترین پیشنهاد اجراییِ ممکن، برای اینکه دست کم دختران نسل جدید را از آفتاب محروم نکنیم چیست؟

و اما در کنار این پارک ها، تقویت ورزش محلات نیز لازم است. امسال بودجه 300 میلیونی برای  ورزش محلات در ردیف بودجه های باشگاه شهرداری در نظر گرفته شد، اما سهم زنان از این بودجه چه قدر است؟

متاسفانه در ورزش محلات که امروز هم بیشتر در یک زمین چمن کوچک و دو دروازه و یک توپ و بازی فوتبالی خلاصه می شود  جایی برای حضور زنان و دختران نیست. و حتی با تجهیز جهت سایر ورزش ها از جمله والیبال و ... در محلات نیز باز جایی برای دختران دیده نشده و معمولا ورزش محلات فقط  برای پسران و مردان خلاصه می شود. در واقع زمین های چمنی که در طول یکی دو سال اخیر، شهرداری در برخی نقاط شهر ایجاد کرده فقط مورد استفاده آقایان بوده و زنان هیچ سهمی نداشته اند. محدودیت های اجتماعی و فرهنگی و بعضا فرهنگ برخی خانواده ها،  حضور دختران  در محلات را هم منع می کند.

امسال در کمیسیون فرهنگی شورای شهر، تاکید زیادی(هرچند دیر) برای پیگیری ورزش زنان صورت گرفته است. اگرچه ردیف ورزش قهرمانی برای مردان  در بودجه باشگاه شهرداری حذف شد که بیشتر هزینه های فوتبال را پوشش می داد اما برای حمایت از ورزش قهرمانی زنان 50 میلیون تومان اعتبار مصوب گردید و شهرداری مکلف شد از تیم های ورزشی زنان که در لیگ برتری کشور هستند حمایت مالی داشته باشد که اکنون چند رشته مانند تیراندازی، هاکی، کونگ فو، شمشیر بازی، آمادگی جسمانی و ... را شامل می شود که البته این مبلغ نیز ناچیز است. 

اما درخصوص ورزش محلات که حقیقتا نقطه ضعف  ورزش زنان است نیز در قالب ردیف 300 میلیونی ورزش محلات و همگانی در نظر گرفته شده. ورزش صبحگاهی که استقبال خوبی از آن شده اکنون در نقاط مختلف شهر هر روز انجام می شود و زنان و دختران در هر سن و سال در پارک ها حضور می یابند و  با هدایت یک مربی نرمش می کنند. هیات ورزش های همگانی فعالیت خوبی در این زمینه دارد و در هفته های گذشته توسط اعضای کمیسیون فرهنگی بازدیدهایی صورت گرفت که سعی شد کاستی ها، رفع شود. مشکل اصلی برای ورزش محلات زنان باز هم مکان است. غیر از ورزش صبحگاهی که در پارک ها صورت می گیرد برای سایر ورزش ها، محیط های بسته، درخواست می شود. که البته من فکر می کنم هیچ مشکلی پیش نمی آید اگر در همان محوطه ها و زمین چمنی که شهرداری برای محلات ایجاد نموده ساعاتی زنان نیز استفاده کرده و  بدمینتون و والیبال و ... بازی کنند و قرار نیست این زمین ها و محوطه ها فقط برای مردان و آن هم فقط برای فوتبال استفاده شود. 

به هر حال در جلسه ی کمیسیون فرهنگی و با حضور مسئولان تربیت بدنی، ورزش همگانی و آموزش پرورش و شهرداری قرار شد که طرحی برای ورزش محلات زنان در نظر گرفته شود که مثلا غیر از سالن ها، استفاده از حیاط مدارس در ساعات تعطیل، برای ورزش زنان در نظر گرفته شود. حیاط مدارس دیوارکشی شده و محصور است و  البته با این حال آموزش و پرورش، پوشش کامل را حتی برای ورزش در این حیاط ها نیز لازم دانست که باز مشکل پوشش برای راحت تر ورزش کردن زنان حل نمی شود و همچنان استفاده از حجاب و عدم استفاده از لباس ورزشیِ مخصوص، مدّنظر است. اما دراین وضعیت که کمتر زنان در ورزش، حتی ورزش همگانی حضور دارند و یا بهتربگویم مانع از حضورشان می شوند (خصوصا در مناطق محروم شهر)  به نظر می رسد که: به از هیچ است!

ولی ...  بهتر بیاندیشیم تا آفتاب را از نیمی از جامعه، دریغ نکنیم.   

 

 

 

 

 

 

 

[ پنج‌شنبه 18 شهریور 1389 ] [ 12:42 ق.ظ ] [ مهرنوش نجفی راغب ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره ی من

متولد 14 بهمن 1357 / کارشناسی ارشد حقوق بین الملل، وکیل پایه یک دادگستری، / «چون با نا اهل سخن گویی،سیلی خوری و سخنی که فهم نکنند بر کُفر و دیگر چیزها حمل کنند و هزار چیز از اینجا تولد کند.» سهروردی / ایمیل: mnajafiragheb@gmail.com
بایگانی یادداشت ها
آمار سایت
تعداد بازدید ها: 568360

  • بازی آنلاین
  • مرکز فروش
  • کارت شارژ همراه اول