من با آن چه می گویی مخالفم، ولی تا پای جان ایستاده ام تا تو بتوانی آزادانه حرفت را بزنی. ولتر نقطه، سر خط !
X
تبلیغات
رایتل
نقطه، سر خط !
یادداشت های مهرنوش نجفی راغب 
قالب وبلاگ
پیوندها

دیشب مراسم افتتاحیه ی مسابقات فوتبال زیر 14 سال جنوب آسیا بود که امسال شهر همدان میزبان است. متاسفانه به دلیل عدم اجازه حضور زنان در ورزشگاه ها، تا کنون برای مسابقات فوتبال به ورزشگاه نرفته بودم و این نخستین باری بود که می رفتم و از جایگاهِ مسئولان، بازی نپال و افغانستان و هم چنین مراسم افتتاحیه را شاهد بودم. که آن هم دست کمی از دیدن در تلوزیون نداشت. چرا که جایگاه مسئولان، محصور شده در اتاقکی شیشه ای است و از پشتِ شیشه بازی را می توان تماشا کرد. این درحالیست که جایگاه تماشاچیان حتی مسقف هم نیست  و باران و آفتاب و برف و باد و همه را باید تحمل کنند، در حالیکه مسئولان در ویترین! هستند. با آقای افتخاری(رییس تربیت بدنی) هم صحبتی شد برای مسقف شدن جایگاه تماشاچیان، که مسلما اولین  مشکل، بودجه عنوان می شود.

صندلی کناری من، آقای شمیل کمیل( نماینده AFC-کنفدراسیون فوتبال آسیا- و معاون بن همام  و ناظر طرح آسیاویژن) نشسته بود و همین باعث شد تا بحثی هم با ایشان داشته باشم در خصوص ورزش زنان . اینکه این مسابقات برای دختران هم برگزار می شود اما اصولا حضور دختران و زنان ایرانی کمرنگ و یا بهتر گفته شود بی رنگ است. حتی افغانستان - بعد از طالبان- و با کمک ها و ساپورت های AFC حضور بهتری دارد. توضیح دادنِ اینکه این عدم حضور و یا کمرنگیِ حضور، به دلیل ناتوانی  و کم استعداد بودنِ دختران ایرانی نیست سخت نبود و آقای کمیل هم قبول داشت که زنان ایرانی توانایی های زیادی دارند که متاسفانه در امر ورزش بین المللی به دلیل محدودیت ها، دیده نمی شود.  

و اما امروز استثنائا برای خانواده ها و زنان هم ورود آزاد بود و دیدن فوتبال نوجوانان ممنوع نبود. راستش وقتی حضور در ورزشگاه برای زنان ممنوع باشد ، سختیِ حضور در میدان های ورزشیِ بین المللی به عنوان یک ورزشکار دور از انتظار نیست.

اما متاسفانه حتی این حضورِ خانوادگیِ تماشاچیان هم باز برای عده ای معدود قابل تحمل نبود، که با گزارش های غلط به نهادهای ذیربط، این حضورِ بی آلایش را با لهو و لعب اشتباه گرفته بودند و مثلا اینکه حضور زنان و مردان، ناخوشایند بوده و شئونات اسلامی رعایت نشده است!!   ظاهرا این گروه از آقایان از شئونات اسلامی، تعریف خود را دارند. ضمن آنکه من تازه تعجب می کردم که چرا مردم شاد نیستند .تنها در سکوت تماشا می کردند و فقط هنگام رژه تیم ایران، دست زدند و در پایان هم هنگام مراسم نور افشانی  ...  .

آیا شادی کردن و شاد بودن، (که در اینجا نیز با شیوه اسلامی انجام شده و از آلات لهو و لعب خبری نبوده)، خلاف  آیین اسلام است؟ شاد شدن از دیدن مراسم نور افشانی، جرم است و یا خلاف اسلام است؟ برای افتتاحیه چنین برنامه ای، چه برنامه های شادی آفرینی مناسب است؟؟  آنهایی که دین را به سلیقه خود تعریف می کنند چه تعریفی از شادی دارند؟؟ و ...

راستی چرا فقط بر نحوه  و چگونه شادی کردنِ مردم این قدر دقت نظر است و سایر مسائل جامعه ، از نظر این گروه  دیده نمی شود؟؟!! و کاش سرعت گزارش هایشان در خصوص سایر مسائل اعم از زمین خواری و رانت و فساد اداری و رشوه و ...  نیز به همین گونه بود!!

 

[ پنج‌شنبه 30 اردیبهشت 1389 ] [ 07:27 ب.ظ ] [ مهرنوش نجفی راغب ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره ی من

متولد 14 بهمن 1357 / کارشناسی ارشد حقوق بین الملل، وکیل پایه یک دادگستری، / «چون با نا اهل سخن گویی،سیلی خوری و سخنی که فهم نکنند بر کُفر و دیگر چیزها حمل کنند و هزار چیز از اینجا تولد کند.» سهروردی / ایمیل: mnajafiragheb@gmail.com
بایگانی یادداشت ها
آمار سایت
تعداد بازدید ها: 568360

  • بازی آنلاین
  • مرکز فروش
  • کارت شارژ همراه اول